پیام خراسان - کتاب«برادری ایمانی» اثر شهید آیتالله سیدمحمدباقر حکیم، که به بررسیِ پیوند ایمانی و حقوق مؤمنان نسبت به یکدیگر می پردازد، با تکیه بر قرآن کریم و روایات پرشمارِ اهلبیت علیهم السلام به نگارش در آمده است.
کتاب«برادری ایمانی» اثر شهید آیتالله سیدمحمدباقر حکیم، که به بررسیِ پیوند ایمانی و حقوق مؤمنان نسبت به یکدیگر می پردازد، با تکیه بر قرآن کریم و روایات پرشمارِ اهلبیت علیهم السلام به نگارش در آمده است.
به گزارش خبرگزاری صدا وسیما شهید حکیم کوشیده است این مهم را ضمن پرهیز از اطالۀ کلام و ابهام، با زبانی ساده و شیوا و البته مستدل تبیین کند.
آیتالله سید محمدباقر حکیم در این اثر انواع روابط میان مؤمنان را با تکیه بر آیات شریف قرآن و روایات اهلبیت علیهمالسلام به چند گونه تقسیم کرده است و دوام و استحکام این روابط را مایۀ احیای امر اهل بیت علیهمالسلام میداند.
از عناوین بسیار مهم کتاب، برشمردن عواملی است که رابطۀ برادری را تیره میکند. مؤلف در این فصل، ضمن توضیح چند عامل از جمله شوخی، حسد و جفا، حدیثی از امامصادق علیهالسلام نقل میکند که فرمود «اگر میخواهی محبت برادرت به تو خالص و حقیقی باشد، هرگز با او شوخی نکن؛ از جدال با او بپرهیز؛ بر او فخر مفروش؛ با او ستیزه مکن.»
تشکیل حلقات فتوتی در قرون یازده و دوازده که تا تأسیس «حزب اخوت» شهر شیراز به رهبری مرحوم آیتالله سید نورالدین هاشمی (در دوران مرجعیت آیتالله بروجردی) نیز رسید، امتداد همین ایده بود.
بنابراین وقتی از برادری سخن میگوییم دربارۀ آن اصیلترین نسبتی سخن میگوییم که آدمی میتواند در آن قرار گیرد. اصیلترین موقعیتی که آدمی میتواند در آن باشد، موقعیت برادری است.
کتاب«برادری ایمانی» کاری از نشر بین الملل، دربارۀ چنین مقولهای سخن میگوید. التفات ایشان به برادری از جنس یک التفات صرفاً اخلاقی و توصیهای نیست. بلکه ایشان برادری را بهمثابه اصیلترین نسبت و اصیلترین موقعیتی که مؤمن میتواند در آن قرار گیرد مورد بحث و مداقه قرار میدهد.
شهید حکیم در مقدمۀ این کتاب نوشتهاست «کتاب حاضر بخشی از مجموعه سخنرانیهای گستردۀ اخلاقی است که در دهۀ اول رمضان المبارک، بین نماز ظهر و عصر، برای جمعی از برادران مؤمن عزیز ارائه کردم تا به موضوع مهمی اشاره کنم. موضوعی که بسیار درخور یادآوری است و آن «پیوند برادری ایمانی» است. در تبیین این موضوع به آیات کریمه و روایات شریفۀ نبوی و اهل بیت گرامی ایشان استناد کردم. عنوان آن را «برادری ایمانی از نگاه ثقلین» گذاشتم.»
در این کتاب می خوانیم:
رسول خدا محمد مصطفی (ص) بر منبر بود و علی (ع) در میان جمع. از منبر علی (ع) را خطاب قرار داد تا یک یک فضائلش را به زبان آورد و مردمان را با آن مردی که حتی حقّ هم مفتخر است که در معیت او است (الحق مع علی) آشنا کند.
در آغاز سخن فرمود: «یاعلی! ان الله وهبک حبّ المساکین و المستضعفین» خداوند به تو چیزی را هبه کرده است و آن «دوستداریِ مساکین و مستضعفان است». «فرضوا بک اماماً و رضیت بهم اخواناً» به برکت این محبت است که آنان به امامت تو راضی و خشنود شدند و تو نیز به برادری آنان راضی و خوشنود شدی. رسول خدا (ص) این را فرمود و بعد دیگر فضائل مولا (ع) را یکیک برشمرد.
در ادبیات کلامی و اعتقادی شیعۀ امامیه، امام معمولاً با استعارۀ «پدر» فهم میشود و این خود البته ریشه در نصوص دینی ما دارد؛ مثلاً آنجایی که رسول خدا (ص) فرمود: «أنا و علیٌّ أبواه هذه الأمّه.» (من و علی پدران این امتیم). اما استعارههای دیگری در فهم امام و امامت نیز در نصوص دینی ما وارد است؛ نظیر استعارۀ «رفیق»، «مادر» و نیز استعارۀ برادر برادرl ولایت هست تا ما برادر باشیم و برادری بیاموزیم.