پیام خراسان - فوتبال 360 /علیرضا بیرانوند بهترین بازیکن آسیا شد ولی احتمالا استقبالی که انتظارش را میکشید نصیبش نشد.
به گزارش فوتبال 360، علیرضا بیرانوند، دروازهبان شماره یک ایران، به آرزویی که قریب به یک دهه در سر داشت رسید و عنوان برترین بازیکن آسیا را به دست آورد. او یک دهه گذشته با اختلاف درخوری، بهترین دروازهبان ایران بوده و در آسیا هم برای خودش اسم و رسمی به هم زده. ضمن اینکه حضور چندبارهاش در جام جهانی هم به این گزاره صحه گذاشته که حداقل در ایران، بهتر از او در پستش نیست. پس، تا همینجا مشخص است اگر قرار بود چند نفر از ایران به این جایزه دست پیدا کنند، علیرضا بیرانوند یکی از همانها بود.
اینکه «بیرو» به طلسم 22 ساله ایرانیها برای کسب این عنوان هم بعد از علی کریمی پایان داده، باید به فال نیک گرفت؛ حتی اگر جنس این عنوان و جایزهای که این روزها به بازیکنان آسیایی میدهند با آن روزگاران متفاوت باشد. همه این سطور کنار هم چیده شد تا به لحاظ فنی، حتی اگر عدهای با تردید به آن نگریسته باشند، بیرانوند چندان زیر سوال نرود.
درخواست برای «دوست داشتهشدن»
بیرانوند بهترین بازیکن آسیا معرفی شد؛ او احتمالا از هفتهها قبل مثل بسیاری از «ژورنالیستها» میدانست قرار است این عنوان انفرادی را کسب کند؛ پس، بیش از یک ماه فرصت داشت تا طرح و نقشهای بیندازد تا روی آن کاغذی که زمان تحویل جایزهاش از جیب درآورد، گفتههای دلنشینی پیاده کند. مرور آنچه این دروازهبان در آن ساعتهایِ خوش زندگیاش به زبان آورد، نشان از تفکر و تامل بسیار داشت. حتی پس از آن، مرور استوریهای علیرضا بیرانوند هم بیانگر یک چیز بود: تلاش برای دوست داشتهشدن نزد آنهایی که تصور میکرد به بیرانوند به چشم آدم محبوبی نمینگرند. دست بر قضا، این عده طیف کمی هم نیستند و بیرانوند به خوبی پی برده بود برای به دست آوردن دلشان، کار دشواری دارد.
هرچند بعید است یک جایزه ماهیت و ذات کسی را عوض کند؛ ولی همین تلاش صوری برای بهبودی روابط شکستخورده را هم عدهای به فال نیک گرفتند. تغییر بیرانوند به قدری شگفتانگیز بود که پاسخ ناملایمتیهایی که حسن روشن با او داشت را با دستبوسی داد و رسم استاد و شاگردی به جا آورد. با این حال، برای بیرانوند، نه این تغییرات و لفاظیهای نوشتاری و اینستاگرامی، بلکه «مردمی» بودن، راه نجات است.
«کاش از مردم جایزه بگیری!»
بیرانوند در زمین فوتبال یکی از بهترینهاست؛ این ویژگی را در پرسپولیس، تراکتور و تیم ملی ثابت کرده؛ بیرون از زمین ولی کاراکترش چیزی نبوده که محبوبش کند. او مصداق بارز همانهایی است که مشهور میشوند ولی الزاما محبوب نه. دقیقا همین حس است که بیرانوند را وا میدارد تا رفتاری متفاوت از چیزی که بقیه از او انتظار داشتند، پس از دریافت جایزه، انجام دهد. با این حال، نسخه بیرانوند سادهتر از چیزی است که در سطور بیانیهها و یا استوریها دنبالش کند.
او اگر میخواهد ماندگار شود و نام نیکی به جا بگذارد، نه با جام و مدال و قهرمانی، بلکه با رسم پهلوانی و مردمی بودن است. بیرو، مثل بیشمار سلبریتی دیگر، بخشی از مسیر را متفاوت با مردم زیسته و همدرد آنها در جایی که باید، نشان نداد. حتی روزهایی که غم نان و سفره، گلوی بسیاری را فشرده هم تلاشی برای غمخوار بودن نکرد. چه کسی منفعتطلبی تعدادی از همین نسل را در روزهایی که مردم در تامین حداقلها ماندهاند را فراموش میکند؟ این همان جایی است که قهرمان را از پهلوان جدا میکند و اجازه نمیدهد مدال، جای خوشنامی را نزد مردم بگیرد. بیرانوند جایزه فوتبالیاش را گرفت ولی ای کاش، اگر دیر نشده باشد، روزی از دست مردم جایزهاش را بگیرد تا تفاوت مشهور بودن و محبوب بودن را عمیقتر درک کند.