پیام خراسان - مدیرعامل کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان در یادداشتی به مناسبت ۱۵ مهر، روز مراکز سیار، شصت سال فعالیت این مراکز را جلوه‌ای از تلاش برای گسترش عدالت فرهنگی و دسترسی کودکان و نوجوانان روستاها و مناطق کم‌برخوردار به کتاب و فعالیت‌های فرهنگی و هنری دانست.
به گزارش خبرگزاری صدا وسیما ، حامد علامتی در این یادداشت با عنوان «شصت سال در جاده، برای رسیدن به یک لبخند» از تلاش مربیان شاغل و پیشکسوت مراکز سیار کانون پرورش فکری قدردانی کرده و بر استمرار و تقویت فعالیت این مراکز تأکید کرده است.
متن کامل یادداشت مدیرعامل کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان به این شرح است:
پانزدهم مهر، روز مراکز سیار کانون، در شصتمین سالگرد آغاز فعالیت کتابخانه‌های سیار، فرصتی است برای پاسداشت راهی که مقصد آن، رسیدن کتاب، فرهنگ و فرصت شکوفایی به کودکان و نوجوانان ایران بوده است؛ راهی که از سال ۱۳۴۵ گشوده شد و با همت نسل‌های پی‌درپی مربیان و همکاران کانون ادامه یافت.
در این شصت سال، کتابخانه‌های سیار به دیدار کودکانی در روستاها، میان عشایر و محله‌های کم‌برخوردار رفته‌اند؛ کودکانی که فاصله و دشواری دسترسی، میان آنان و کتابخانه‌های ثابت قرار گرفته است. در امتداد این راه، کتاب به دست کودکی رسیده، قصه‌ای شنیده شده، پرسشی جوانه زده و استعدادی مجال بروز یافته است.
عدالت فرهنگی در این مسیر، معنایی روشن دارد: هر کودک، هر کجا که زندگی می‌کند، حق دارد بخواند، بیندیشد، بیافریند و توانایی‌های خود را بشناسد. کم‌جمعیت بودن یک روستا، از این حق نمی‌کاهد. مسئولیت ما، فراهم‌آوردن دسترسی مستمر و باکیفیت، با برنامه‌ریزی سنجیده و بهره‌گیری درست از امکانات است.
در قلب این خدمت فرهنگی، مربی کانون حضور دارد؛ انسانی که دشواری راه را به جان می‌خرد و با شناخت جهان کودکان، کتاب و قصه و هنر را به تجربه‌ای زنده تبدیل می‌کند. او همراه کشف و آفرینش کودکان است و با حضور منظم و صبورانه‌اش، اعتماد می‌سازد. برای کودکی که آمدنش را انتظار می‌کشد، این حضور معنایی عمیق دارد: کسی علاقه‌ها و پرسش‌های او را جدی می‌گیرد و به وعده دیدار وفادار می‌ماند.
این دیدارها، مجال شنیدن صدای کودکان نیز هست؛ فرصتی تا قصه‌های سرزمین خود را روایت کنند، بنویسند، بیافرینند و در شکل‌دادن به فعالیت‌ها سهم بگیرند. فرهنگ بومی، تجربه‌های زندگی و نگاه تازه آنان، به این همراهی غنا می‌بخشد.
پاسداشت چنین تلاشی، مسئولیت کانون را برای پشتیبانی از مربیان، تأمین وسایل نقلیه ایمن و مناسب و تجهیز کتابخانه‌های سیار به منابع و امکانات متناسب با نیاز کودکان بیشتر می‌کند. استمرار این راه، به همت مربیان و همراهی مسئولانه مجموعه کانون وابسته است.
از مربیان شاغل و پیشکسوت، همکاران و همه همراهان محلی این کتابخانه‌ها صمیمانه قدردانی می‌کنم؛ انسان‌هایی که سال‌ها در جاده مانده‌اند تا کودکی در انتهای یک جاده نماند.
شصت سال گذشته است و هنوز این تصویر زنده است: مربی کانون در راه است و کودکی چشم‌انتظار رسیدن اوست؛ و تا وقتی کودکی چشم به جاده دارد، این مسیر ادامه خواهد داشت.