پیام خراسان - خراسان / جوانی که متهم است ۱۵ سال قبل در یکی از روستاهای چناران، مردی را به دلیل اختلافات قبلی با شلیک گلوله به قتل رسانده است، در حالی پای میز محاکمه ایستاد که تلاش کرد تا ارتکاب جنایت مسلحانه را انکار کند!
ماجرای این پرونده جنایی ۱۵ سال قبل هنگامی رخ داد که مردی از اهالی یکی از روستاهای چناران هدف تیراندازی قرار گرفت و به مرکز درمانی منتقل شد. اما او با تلاش کادر درمانی از مرگ گریخت و پس از گذشت حدود یک ماه از این ماجرای وحشتناک بهبودی یافت. اما طبق محتویات پرونده، در این میان پسر مرد مجروح که کینه طرف‌های مقابل را به دل گرفته بود، پس از تیراندازی مرگبار به طرف مقابل، سلاح کلت جنگی را برداشت و به مکان نامعلومی گریخت. او به زندگی مخفیانه در شهرهای مختلف کشور ادامه داد و سلاح کلت را نیز همواره با خود حمل می‌کرد تا این که بالاخره بعد از گذشت ۱۵ سال از این ماجرای تکان‌دهنده، دوباره به مشهد بازگشت و به پارک یاسمن در بلوار سجاد رفت.
این در حالی بود که نیروهای انتظامی نیز در جست‌وجوی دزدان خشن وارد پارک مذکور شدند و جوان ۳۳ ساله‌ای را دیدند که به طرز مشکوکی رفتار می‌کند. در این هنگام وقتی نیروهای انتظامی به سوی جوان مذکور رفتند، او پا به فرار گذاشت و در یک لحظه سلاح کلت را از کمرش بیرون کشید. مأموران که تصور می‌کردند با یکی از گوشی‌قاپ‌های مسلح خطرناک روبرو شده‌اند، بی‌درنگ فرمان ایست دادند و پس از اخطارهای قانونی، پای وی را هدف گرفتند و شلیک کردند. وقتی گلوله سربی پای او را شکافت، نقش بر زمین شد که بلافاصله با کمک نیروهای انتظامی به مرکز درمانی انتقال یافت و تحت مداوا قرار گرفت. از سوی دیگر بررسی‌های تخصصی نشان داد که او یک متهم تحت تعقیب به اتهام جنایت مسلحانه در ۱۵ سال قبل است که به طور غیابی به قصاص نفس محکوم شده است.
با توجه به اهمیت موضوع، بی‌درنگ قاضی محمدشجاع پورفدکی (رئیس شعبه پنجم دادگاه کیفری یک خراسان رضوی) شخصاً عازم بیمارستان شد و به تحقیق مقدماتی از محکوم فراری پرداخت. گزارش اختصاصی خبرنگار ارشد روزنامه خراسان حاکی است: پس از بهبودی نسبی متهم به قتل مسلحانه، جلسه محاکمه وی به ریاست حجت‌الاسلام قاضی محمدشجاع پورفدکی و مستشاری قاضی امید عابدینی در شعبه پنجم دادگاه کیفری یک خراسان رضوی در حالی برگزار شد که وکیل متهم و صاحبان خون نیز در جلسه دادگاه حضور داشتند.
ابتدا مقام باتجربه قضایی به تحلیل حقوقی حکم غیابی صادرشده برای متهم پرداخت و در نهایت محاکمه وی را آغاز کرد.
این متهم جوان که اکنون حدود ۳۳ سال سن دارد، پس از اخطارهای رئیس دادگاه مبنی بر رعایت نظم جلسه، مقابل میز عدالت ایستاد و خود را به طور کامل معرفی کرد و گفت: زمانی که من شمشیر به دست به محل حادثه رسیدم، مرحوم (مقتول) نشسته و به دیوار تکیه داده بود.
در حالت بی‌هوشی بود؟
نمی‌دانم، ولی حال عادی نداشت؛ انگار مصدوم شده بود. وقتی من رسیدم، صدای شلیک شنیدم.
پس شما قبول دارید مرد مذکور (مقتول) توسط کسانی مصدوم شده است که وارد خانه شده‌اند و شما هم می‌گویید وارد خانه شده‌اید! قبول دارید؟
من فقط برای چند ثانیه وارد خانه شدم.
آیا می‌پذیرید که شلیک توسط افرادی صورت گرفته که وارد خانه مرحوم شده‌اند؟
بله! می‌پذیرم!
اگر شما خود را بی‌گناه می‌دانید، پس چرا ۱۵ سال فراری بودید؟
چون دعوا به خاطر من بود! پدرم را تیر کرده بودند! در منطقه ما همه با مرحوم مشکل داشتند. کسی نبود که او رویش اسلحه نکشیده باشد. پدرم را زده بودند و من کینه داشتم! پدرم یک ماه در بیمارستان بود!
در این ۱۵ سال کجا بودی؟
در تهران، شیراز، ... کارگری می‌کردم!
چرا به مشهد بازگشتی؟
همین‌طوری آمدم! دیگر خسته شده بودم! ۱۵ سال فرار همراه با استرس و نگرانی! شب و روز نداشتم. با خودم گفتم هر کاری شد که بشود! خودم خسته شدم! اگر بگویم می‌خواستم خودم را تسلیم کنم، که شما باور نمی‌کنید!
اظهارات شهود را چه می‌گویید؟
قبول ندارم. آن‌جا همه بودند. هیچ زنی حضور نداشت. من کاری نکردم. آن‌ها چه چیزی مگر دیده‌اند! در آن شلوغی من حدود ۵ ثانیه وارد شدم و اسلحه را از صحنه درگیری برداشتم.
این همان اسلحه‌ای بود که از شما هنگام دستگیری کشف شد؟
بله! همان اسلحه است که ۱۵ سال همراهم بود!
شما می‌گویید من شمشیر داشتم! آن را چه کردید؟
نمی‌دانم چه کسی شمشیر را از دستم گرفت.
اگر مدعی هستید که شما قتل را انجام نداده‌اید، به چه منظوری اسلحه را برداشتید؟
آن را برداشتم تا همه فکر کنند من او را کشته‌ام! چون از او کینه داشتم!
وکیل متهم نیز ادعا کرد موکلش شلیک با اسلحه را قبول ندارد و فقط بعد از جنایت آن را برداشته است!
بنابراین گزارش، پس از آن که قضات برجسته دادگاه با سوالاتی غافلگیرانه و براساس محتویات پرونده، این ادعاها را به چالش کشیدند، در نهایت جلسه محاکمه با مشورت قضات دادگاه تمدید شد تا شهود این جنایت هولناک نیز در دادگاه حضور یابند.